یک فنجان روان‌شناسی بنوشیم ...

موضوع مورد بحث این شماره در صفحه‌ی روانشناسی، بیماری پیکا pica یا هرزهخواری ست. طی این بیماری فرد به خوردن یک یا چند خوراکی به شکلی غیر مفید و یا اشیاء غیر خوراکی مداومت روانی دارد.
پیکا نباید با خوردن جهت رفع نیاز به ویتامینی خاص و یا شکم بارگی افراد خوشخوراک اشتباه گرفته شود.
افراد هرزهخوار معمولاً به جای طعم از حالت جویدن، بلعیدن و یا مکیدن موارد مصرفیشان لذت می‌برند و برایشان راضی کننده است.
گاهی هرزهخواران از بو و طعم موارد مصرفیشان لذت غیرقابل رفع می‌برند و این نیاز دائم و رفع نشونده آنان را در زمره‌ی این بیماران قرار میدهد.
گاهی افراد هرزهخوار از ایجاد آسیبی که به اندام‌های خود می‌زنند لذت می‌برند که این مورد شدید و نیازمند توجه ویژه است. برای مثال خوردن اقلامی که سوزش معده، سردرد یا تهوع ایجاد می‌کنند.
استرس و اضطراب، خشم و عصبیت عوامل ایجاد پیکا هستند. این بیماری در بسیاری نمونه‌ها در کودکان و نوجوانان از جهت استرس و اضطراب مازاد و غالب، و در بزرگسالان از جهت خشم و عصبیت مازاد و غالب دیده می‌شود.
درمان پیکا همان درمان استرس، اضطراب، خشم و عصبیت است. بیمار باید به نقطه‌ی امن روانی برسد سپس قدرت یابد و بیماری را کنار بگذارد. اجبار در کنار گذاشتن بیماری او را مریضتر خواهد کرد.
نمونه‌های پیکا عبارتند از:
خوردن گچ دیوار، خاک، کاغذ، باروت، مو، فضولات
لیسیدن فلزات مختلف
جویدن سنگ، شیشه، شن، چوب، یخ
مکیدن انگشت، مو، اسفنج خیس
پایکا کلمه‌ای لاتین به معنای زاغ است و از آنجایی که این پرنده به خوردن چیزهای گوناگون مشهور است نام این اختلال از نام او اقتباس شده است‌.
توجه شود که در بعضی فرهنگها بصورت سنتی خاک خورده می‌شود و خاک خوراکی به فروش می‌رسد که این مورد با پیکا فرق دارد.

🖋به قلم سردبیر